سه‌شنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۵ - ۱۱:۳۷

در گفتگوی سلامت آنلاین با نخستین بانوی اورلوژیست ایرانی مظرح شد

مشقت‌های تحصیل زنان در رشته اورولوژی

دکتر فرزانه شریفی اقدس

سلامت آنلاین- اورولوژی علمی است که از بیماری و اختلالات و درمان سیستم ادراری در مردان و زنان و نیز اختلالات تناسلی و ناتوانی جنسی و ناباروری در مردان بحث می کند و دکتر فرزانه شریفی اقدس نخستین بانوی ایرانی است که در این رشته تحصیل کرده ، البته در این مسیر سختی های زیادی کشیده و صبوری فراوانی به خرج داده است.

وی فارغ التحصیل دکترای طب عمومی از دانشگاه تهران در سال ۶۶ -۶۷ است ،  در سال ۶۸ تحصیل خود را در  رشته اورولوژی، جراحی کلیه و مجاری ادرای در دانشگاه علوم پزشکی شهید هشتی آغاز و و در سال ۷۲ از این دانشگاه فارغ التحصیل شده است . وی از همان ابتدا کار خود را در بیمارستان لبافی نژاد آغاز کرد  و تقریباً از سال ۷۲-۷۳ به عنوان عضو هیات علمی دانشگاه در این بیمارستان مشغول به کار شد. شریفی اقدس در گفتگو با سلامت آنلاین رمز موفقیت خود را صبر ، استقامت و پشتکار دانسته و عقیده دارد که وقت در زندگی مثل طلا با ارزش است . هفته گذشته در حاشیه اولین کنگره بین‌المللی نورویورولوژی از وی تقدیر شد، به همین بهانه با او گفتگویی انجام داده ایم که در پی می آید: 

 چطور شد که تصمیم گرفتید در رشته اورولوژی تحصیل کنید و چرا این رشته را انتخاب کردید ؟

قبل از من هیچ خانمی در این رشته تحصیل نکرده بود و بیماران خانم برای مراجعه به پزشک آقا بخصوص در مورد مشکلات ادراری خیلی مسئله داشتند و ناراحت بودند . در حقیقت به دلیل کمبودی که در این زمینه در کشور وجود داشت تمایل پیدا کردم که در این رشته تحصیل کنم .

آیا همزمان با تحصیل کار هم می کردید ؟

از زمانی که دیپلم گرفتم فقط مشغول تحصیل بودم ، چرا که بلافاصله بعد از گرفتن دیپلم در دانشگاه قبول شدم وبعد از اتمام طب عمومی بلافاصله رزیدنت شدم . درحقیقت شاغل بودن من از طبابت در همان بیمارستانآغاز شد و درحین تحصیل در بیمارستان هم کار می کردم.

 شما چند بار برای امتحان تخصص شرکت کردید ، نمره خوبی گرفتید ؟

من برای ادامه تحصیل در رشته زنان و جراحی عمومی دانشگاه تهران آماده شده بودم اما  وقتی اطلاع پیدا کردم که  دانشگاه شهید بهشتی،  دستیار خانم در رشته ارولوژی پذیرش می کند، درخواست انتقالی به این دانشگاه را دادم  و دانشگاه هم با این اقدام موافقت کرد . خوشبختانه من به لحاظ سطح نمره  مشکلی نداشتم و  دانشگاه شهید بهشتی به راحتی مرا پذیرفت .

 آیا رقابتی هم در کار بود ؟

خیر ، در آن زمان این رشته در بین بانوان طرفدار و متقاضی نداشت. در حقیقت یک رشته خشن و مردانه و پرزحمت محسوب می شد.

روزی چند ساعت درس می خواندید ؟

خیلی زیاد ، البته نه تنها روزها بلکه شبها هم درس می خواندم . دانشجویان پزشکی باید وقت خیلی زیادی را برای مطالعه بگذارند و همیشه کسر خواب دارند . در همه جای دنیا همینطور است یعنی حجم درسها آنقدر زیاد است که روز و شب معنا ندارد .

 شما در مسیر تحصیل به عنوان نخستین بانوی اورولوژیست ایرانی با چه چالش هایی مواجه شدید ؟

 در آن زمان نه در ایران بلکه در منطقه نیز خانمی وارد این رشته نشده بود.  در پاکستان ، کویت ، ترکیه ، افغانستان هم خانم اورولوژیستی نبود و حتی در روسیه نیز تعداد اورولوژیست خانم خیلی کم بود. من مشکلات زیادی را در این مسیر داشتم. از جمله اینکه برای بیماران پذیرش یک اورولوژیست زن مشکل و عجیب بود و نمی خواستند به من اعتماد کنند . برای آنها راحت تر بود که تحت نظر یک پزشک مرد درمان شوند  و فکر می کردند که من نمی توانم آنها را درمان کنم . خیلی از همکاران آقا نیز دوست نداشتند که یک خانم وارد این رشته شود و می پرسیدند که چرا شما وارد این رشته شدید؟ این رشته که به درد خانمها نمی خورد . همچنین واقعیت آن است که دید عمومی جامعه هم به این مسئله خیلی خوب نبود . حجم درسها از یک طرف و از طرف دیگر مسائل جانبی باعث گرفتاری های بسیاری برای من می شد . بطوری که خود همکاران نیز گاهی اوقات به من اعتماد نداشتند و فکر می کردند که اگر کاری را به من بسپارند این کار با دقت کمتر انجام می شود .

 چطور با این مشکلات برخورد کردید ؟

با گذشت زمان این مشکلات به تدریج حل شد . راهی جز صبر در مقابل من قرار نداشت . فرهنگ عمومی و اطلاعات جامعه ، توقع بیماران و خیلی از دیگر مسائل چیزی نیست که بتوان آن را یک روزه حل کرد . البته من فشار روحی زیادی را تحمل کردم ولی چون هدفم این بود که می خواستم باری را از دوش جامعه پزشکی بردارم به افق دور نگاه می کردم و امیدوار بودم که با گذشت زمان مسائل حل شود . به عنوان مثال انجمن جراحان کلیه هر ماه جلسه و کنگره های سالانه داشت اما خیلی طول کشید که من را پذیرفتند . سالها من در سالن های کنفرانس به تنهایی حضور داشتم و تنها خانم حاضر در جمع بودم . وقتی کاری را می کنید منتظر بازخورد آن هستید . این بازخورد ها برای من خیلی طول کشید درحالیکه برای آقایان خیلی زمان کوتاهی داشت .

 برخورد اساتید با شما چگونه بود؟

  برخورد اساتید خیلی خوب بود و شاید تنها کسانی که خیلی خوب بودند و مرا کمک کردند اساتید من بودند . آنها هیچ فرقی بین خانمها و آقایان قائل نمی شدند . آقایان دکتر صدر ،سیم فروش ، بصیری و دانش بسیار به من کمک کردند و وقتی من به اتاق عمل و بیمارستان می رفت یکی از پشت گرمی هایم اساتید بودند که می دانستم حمایتم می کنند.

 آیا شده است که بیماری شما را به دلیل زن بودنتان نپذیرد ؟

بله . این اتفاق کم رخ نداده است حتی برخی از بیماران هم می گفتند اگر می خواهی ما را درمان کنی با کمک یک پزشک مرد این کار را انجام بده . البته باید یک نکته را در اینجا یادآور شوم و آن این است که خیلی وقتها من بیماران را قانع می کردم که اجازه دهند تا آنها را درمان کنم اما بیماری با خرید یک جنس فرق دارد . ممکن است بشود یک نفر را به دلایل مختلف قانع کرد که کالایی را بخرد اما بیمار را تا یک جایی می توان قانع کرد . اگر در پس زمینه ذهن بیمار این باشد که اصلا نمی تواند به یک پزشک زن اعتماد کند نمی توان وی را کامل قانع کرد و اساساً بهتر است که در این زمینه اصراری به بیمار نکرد و انتخاب را به خود وی داد. 

  برای تحصیل به خارج از کشور هم سفر کرده اید ؟

 من  در دوره های کوتاه مدت  در برخی از کشورهای اروپایی مثل سوئد، انگلستان ، هلند شرکت کرده ام و همچنین در کنگره های بسیاری در خارج از کشور حضور داشتم .

  در رشته تحصیلی خود نوآوری خاصی داشتید ؟

 بله ، مسئله تزریق سلولهای بنیادی را پی گیری کردم که در خانمها در دو مرحله انجام شد . روی اعصاب ناحیه نخاع برای جلوگیری از بی اختیاری ادراری کار کردم  و دوره کار گذاشتن باتری برای درمان مشکلات عصبی مثانه گذراندم که این کار را به درخواست خودم انجام شد و  در هلند در دانشگاه ماستریخ  دوره دیدم و بعد از آن یکسال بعد این اقدام را در کشور عملی کردم.

شما نقش همسرتان را در پیشرفت کاری خود تا چه اندازه موثر می دانید ؟

خیلی زیاد ، من ساعتهای زیادی در بیمارستان هستم و وقتی به منزل می آیم باید به کارهای خانه و فرزندانم رسیدگی کنم . اما همسرم با این وجود نه تنها اصلا بهانه گیر و ایراد گیر نبود بلکه بسیار با من همراهی می کرد. خیلی وقتها حتی بیماران به منزل ما  زنگ می زنند اما با این وجود همسرم در این باره همیشه صبور بوده است. ایشان همیشه در کارهای منزل و تربیت فرزندانم کمک حال من بودند . ایشان همچنین از نظر مالی نیز از من هیچ وقت توقعی نداشت . من در تمام سالهایی که درس می خواندم و حتی در این رشته دستیار شده بودم حقوق چندانی نمی گرفتم و زندگی ما وابسته به درآمد همسرم بود . بسیاری از مردان در این شرایط از کارکردن همسرانشان ابراز نارضایتی می کنند اما همسرم با وجود اینکه من ساعات زیادی را به درس خواندن و کار کردن اختصاص داده بودم و درآمد چندانی هم نداشته بازهم با من همراهی می کرد. وجود این همراهی های همسرم خیلی به پیشرفت من در زندگی، تحصیل و کار کمک کرد .

 خاطره خاصی از دوران طبابت خود دارید ؟

هر درمانی که من روی بیماران انجام می دهم مثل باغبانی هستم که محصول خود را بهره برداری می کند . بهترین خاطره برای من درمان بیماران است  و می دانم زمانی وانرژی که برای بهبود بیمار اختصاص دادم به هدر نرفته است . بعنوان مثال حدود  ۱۵سال قبل خانمی که ضایع نخاعی بودند در بخش ما بستری شدند ، در آن زمان ایشان وقتی فهمیده بودند که قرار است که من ایشان را عمل کنم قبول نکرد و از بیمارستان رفت .  ایشان پیش خود فکر کرده بودند که من پزشکی بی تجربه هستم و مهارت کافی را در این زمینه ندارم و ناراحت شده بودند که چرا مرا به ایشان به عنوان پزشک معالج معرفی کرده اند در حالی که پزشکان مرد با تجربه ای مشغول به کار هستند . اما ایشان بعد از ۱۵ سال برگشتند و ماجرا را برای من تعریف کردند و گفتند آن موقع می خواستند که به من بقبولانند که شما من را باید عمل کنید و من نمی پذیرفتم اما حالا خودم آمده ام و درخواست عمل دارم . من ۵ تا ۶ جلسه جراحی مختلف برای ایشان انجام دادم و بعد از یکسال  از نتیجه کارم مطمئن شدم و ایشان بهبودی پیدا کردند.  گذر زمان هم به ایشان فرصت داد تا به من اعتماد پیدا کنند و از سوی دیگر باعث شد که من هم تجربه و مهارت بیشتری داشته باشم تا کار درست را برای او انجام و اعتمادش را پاسخ دهم .

تحصیل در این رشته را به خانمها دیگر توصیه می کنید؟

توصیه من این است که هرکس باید در زمینه ای که دوست دارد ادامه تحصیل بدهد. در  رشته اورولوژی تنوع کاری زیاد است یعنی اگر کسی به دنبال یک رشته جراحی است که تنوع زیادی دارد می تواند این رشته را انتخاب کند . اما اگر کسی می خواهد که کار راحت و سهل برای خود انتخاب کند که در عین حال هم برای وی پولساز باشد آن را توصیه نمی کنم .

 در حال حاضر وضعیت خانمها در این رشته چطور است آیا تعداد پذیرش ها بیشتر شده است ؟

 در حال حاضر ما بین ۱۱۰ تا ۱۱۵ خانم متخصص در این زمینه داریم و چیزی حدود ۱۵ تا ۲۰ خانم نیز در این رشته در حال تحصیل هستند احتمالا تا ۱۰ سال دیگر شاید چیزی حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ خانم در این رشته داشته باشیم. درحال حاضر خیلی از مراکز استانها از این تخصص بی نیاز شده اند و پزشک اورولوژیست خانم دارند درحالیکه در گذشته هیچ پزشک خانمی در این رشته وجود نداشت . حالا خیلی از بیماران در استانهای خود درمان می شوند و نیاز به مراجعه به تهران را ندارند که این مسئله برای بیمار هم راحت تر است . البته در این رشته دوره های فلوشیب تکمیلی نیز وجود دارد

 چه توصیه ای به خانمهای جوان دارید؟

 من فکر می کنم همه ما باید به یاد داشته باشیم زمان مثل طلا با ارزش است .با دیدی که به زندگی پیدا کرده ام اگر در حال حاضر به گذشته برگردم از وقت وز مان خودم استفاده بهتر و بیشتری را می کنم. جوانان هیچ گاه نباید موقعیتها را در زمان  از دست بدهند و اگر می خواهند به نتیجه برسند نباید وقت خود را تلف کنند .(سلامت آنلاین / کتایون مافی)

ارسال نظر

شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.