دوشنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۶ - ۱۳:۵۲

در اولین مدرسه بیمارستانی ایران چه می‌‏گذرد؟

مشق عشق؛ پشت نیمکت، کنار سرطان

کودک سرطان کودکان سرطانی مشق

سلامت آنلاین- خیلی‏ها فکر می‏ کنند سرطان آخر زندگی است و با مبتلا شدن به یکی از انواع سرطان‎ها باید قید زندگی را زد؛ اما در بیمارستان حضرت علی ‏اصغر(ع) کودکان هرمزگانی بخش آنکولوژی، جور دیگری فکر می‌کنند. بچه‎های سرطانی ساکن بخش، درست مانند بچه‎های دیگر پشت نیمکت‏ها می‎نشینند و «بابا آب داد» می‎خوانند.

به گزارش سلامت آنلاین پشت نیمکت نوی مدرسه نشسته‎اند، چشمانشان توی عکس می‏خندد. نقاط مشترک همه‏شان سرهای بی‏مو، آنژیوکت‌های روی دستشان و ماسک‏هایی است که به‌صورت زده ‏اند، دختر و پسر هم ندارد، همه‎شان یک‌شکل‌اند. اینجا مدرسه بچه ‏های سرطانی است. 

خانم «صدیقه کیوانی» مدیر موسسه خیریه خلیج‏ فارس است. احداث اولین مدرسه بیمارستانی در بیمارستان حضرت علی ‏اصغر هرمزگان برای کودکان سرطانی در سال ۹۵ و زیر نظر او انجام‌شده است. فکر رسمی کردن مدرسه از سال ۹۰ -۸۹ و بعد از احداث بخشی که زیر نظر موسسه احداث شده بود، به فکر کیوانی رسید: « با همکاری دانشگاه علوم پزشکی، ما بخش آنکولوژی را ساخته و تجهیز کردیم. این بخش، یک بخش ۵۵۰ متری است که در بیمارستان کودکان با کمک خیرین ساخته شد. ما در کنار بخش، آموزش‎ها را به‌صورت پراکنده داشته‎ایم ولی سال ۹۵ با توجه به این‌که فضای کلاس درس را داشتیم، تصمیم گرفتیم که مدرسه را به‌صورت رسمی دایر کنیم.»

«با توجه به این‌که زمان نداشتیم تا به‌عنوان موسسه بخواهیم این کار را انجام دهیم، از یکی از مدیران که یک مدرسه غیرانتفاعی داشت، خواستیم که مجوز مدرسه را به ما دهد تا ما بتوانیم مدرسه را راه‌اندازی کنیم. بنابراین طرح را نوشتیم، رییس بیمارستان هم موافقت کرد. ما این طرح را به آموزش‎وپرورش دادیم. از تابستان کارهای مجوز را شروع کردیم. برای اول مهر، مدرسه برای ورود بچه ‏ها آماده بود.»

این‏ها توضیحات کیوانی درباره احداث مدرسه‏ شان است. سازوکار مدرسه بچه‏ های سرطانی شبیه به مدارس دیگر است، آن‏ها هم از روی کتاب‏های درسی مدارس دیگر درس می ‏خوانند، زمان امتحان و نوع امتحان هم شبیه به دیگر بچه‏ هاست. تفاوت اما در شیوه برگزاری کلاس‏ها و زمان آن‎هاست. کیوانی تعریف می‌کند: «همه معلمان ما به‌صورت خیریه کار می ‏کنند یعنی وقت آزادشان را به بچه ‏ها درس می‏دهند.

مدیر مدرسه، مدیر رسمی آموزش‎وپرورش است و در مدرسه حضور دارد و برنامه‎ریزی معلمان را انجام م ی‏دهد. شرایط تدریس بستگی به وضعیت بچه ‏ها دارد. بچه ‏هایی که در بیمارستان هستند، ممکن است که دو ماه در بخش بستری باشند. بعد از ترخیص به خانه می‎روند ولی چون ایمنی بدنشان پایین است، نمی‎توانند که در مدارس دیگر باشند. از طریق فضای مجازی با معلمش در ارتباط است و معلم درس را برای او می ‏فرستد. در تاریخی، می ‏آیند و کارنامه‎شان را می‎گیرند. اگر در بیمارستان بستری باشند، در روزهایی ممکن است در بخش ایزوله باشند. بنابراین در آن روزها درس نمی‎خوانند، مثلاً در طول هفته یک روز بچه حالش بهتر است و پزشک می‏ گوید که می‏ تواند بیرون برود و آموزش را داشته باشد. در کلاس، درس می‏خوانند.» 

 رییس موسسه خیریه تعریف می‏ کند که بچه ‏ها درس را به‌صورت انفرادی یاد می ‏گیرند: «کلاس‏ها فردی است. مثلاً بچه کلاس چهارم دبستان است. حالش هم خوب است. مدیر مدرسه با معلم آن هماهنگ می‎کند که امروز حال بچه خوب است و می‏ تواند درس بگیرد. زمان کلاس‎ها در مدرسه ما باز است.»

اما سؤال اینجاست که این‌طور درس دادن، به آموزش بچه ‏ها آسیب نمی‏رساند. کیوانی تأکید می‌کند:« نه، این کار یک‌ذره زحمت مضاعف برای معلم دارد. باید مدام معلم با مدرسه در ارتباط باشد. شوق معلمان ولی خیلی زیاد است. بچه‎ها با کارنامه‎های خیلی خوبی قبول می‏ شوند. ما بچه‏ ای داریم که بعد از اتمام درمان در مدارس عادی درس می‎خواند. چون دیگر نیازی نیست که در مدرسه ما درس بخواند.» 

کیوانی تعریف می‏ ند که بچه‌ها از این که این مدرسه احداث‌شده است، خیلی خوشحال‌اند و همه این‌ها در روحیه آن‏ها تأثیر دارد: «بچه ‏ها روحیه‎شان خیلی بهتر شده است. معلمانشان تعریف می‎کنند که با چه شوقی درس می‏ خوانند و پزشک هم می ‏گوید که به هوای این‌که کلاس درسش را داشته باشد، به‌راحتی آزمایشش را انجام می ‏دهد. حاضر است که سریع آزمایش دردناک را انجام دهد تا سریع به سر کلاسش برود و درسش را شروع کند. بچه‎ها از این‌که امسال نتوانسته ‏اند به مدرسه بروند، از این‌که در درسشان فاصله افتاده است و سال بعد همکلاسی ‏شان به مقطع بالاتری رفته و بچه ما در مقطع پایین‎تر است، در روحیه‏ شان تأثیر می‏گذارد و دیگر دوست ندارند که به مدرسه بروند. با احداث مدرسه، روحیه‎شان بهتر شده، در درمانشان هم تأثیر گذاشته و امید به زندگی‌شان بیشتر شده است.»

رییس‌موسسه خیریه می گوید که به‌جز کلاس‏های مدرسه برای دانش ‏آموزانشان، کلاس‏های دیگری هم برگزار می‎کنند. او می‏ گوید: «ما به بچه ‏ها آموزش خلاقیت کودک، تئاتر، موسیقی و شطرنج و عکاسی را هم می‎دهیم. البته آموزش این‏ها بستگی به وضعیت جسمانی بچه‏ ها دارد که می‌توانند آموزش خاصی را بگیرند یا این‌که نه.» در مدرسه کودکان سرطانی بیمارستان کودکان استان هرمزگان، نه از ناظم خبری است و نه این‏که دانش‎آموزان به خاطر وضعیت جسمی‏ شان می ‏توانند در اردو شرکت کنند، چراکه درد همه دانش‌آموزان درد مشترکی به نام سرطان است.

فراتر از یک بیمارستان
 مدرسه بیمارستانی هرمزگان اولین مدرسه بیمارستانی در کشور است، لقبی که در ابتدا هم خود مؤسسان از آن اطلاعی نداشتند. صدیقه کیوانی اظهار می کند: «زمانی که ما این کار را انجام دادیم، فکر می‎کردیم که محک این کار را قبلاً انجام داده است. بعد که از محک آمدند گفتند که ما به این شکل به بچه‏ ها آموزش نمی ‏دهیم و آموزش‎ها پراکنده‌اند، فهمیدیم که اولین مدرسه هستیم.» 

امسال اما استان‏های دیگر هم برای مدرسه بیمارستانی دست‌به‌کار شده‎اند. کیوانی می افزاید: «امسال در گزارش‌هایی که دیدم، در بیمارستان علی‌اصغر تهران اعلام کردند که اولین مدرسه بیمارستانی کشور را وزیر افتتاح کرده است. درصورتی‌که ما سال گذشته افتتاح مدرسه را انجام دادیم. در مشهد هم گویا چنین کارهایی در حال انجام است.» اما احداث مدرسه بیمارستانی تنها کاری نیست که موسسه خیریه خلیج ‏فارس انجام می‏ دهد. آن‏ها محیط بیمارستان و به‌ویژه بخش سرطانی را که خود احداث کرده ‏اند، برای بچه ‏ها تبدیل به خانه کرده‎اند.

رییس موسسه خیریه توضیح می ‏دهد: «فکر می‌کنم که هیچ بیمارستان دیگری این کار را انجام نداده است. ما یک آشپزخانه همراه بیمار در خود بخش داریم که وسایل، فریزر و مواد غذایی را خیران در آنجا می‎گذارند. بچه ‏ای که یک ماه در بیمارستان بستری است و هرروز باید غذای بیمارستان را بخورد، ممکن است خسته بشود. نصف شب بیدار می‎شود و دوست دارد که غذای خانه را بخورد، این امکانات برای مادر وجود دارد که غذا را درست کند و به بچه بدهد. بسته‎های کوچک مرغ، برنج، روغن و ماکارونی، آنجا وجود دارند تا خانواده‏ها هر وقت که لازم بود، برای بچه ‏ها غذا درست کنند. اکثر خانواده ‏ها از روستاهای دور می‎آیند و خانواده‎ها در اینجا نیستند. در بخش، همه این امکانات وجود دارد.»

این البته تنها کاری نیست که بخش آنکولوژی انجام می ‏دهد. کیوانی توضیح می‏دهد: «تیم روان‌شناسی، مددکاری و مشاوره ما در طول هفته در بخش حضور دارند. هر زمانی که نیاز باشد، حتی در شب، یک مادری، یک بچه‎ای بی‎تابی می‎کند، بچه‎های بخش زنگ می‎زنند و خیر مشاور ما خود را سریع به بخش می‏ رساند و کمک می‏ کند تا بیمار ازنظر روانی به حالت عادی برگردد. همه این‎ کارها هم رایگان انجام می ‏شوند.» در بخش سرطانی، موسسه خیریه و مدرسه کمک می‎کنند تا الفبای مبارزه با غول خرچنگی را به بچه ‏ها آموزش دهند.(صبح نو)

ارسال نظر

شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.