شنبه ۱۳ آبان ۱۳۹۶ - ۰۹:۴۶

گفتگوی سلامت آنلاین با یک فعال محیط زیست

جفا در حق محیط‌زیست، به خودمان برمی‌گردد

رضا گیلاوند

سلامت آنلاین- این روزها که انواع و اقسام زباله از سر و کول اغلب شهرها بالا می رود، رضا گیلاوند، درخت می کارد و دل و جانش برای تک تک گیاهان و گل ها می تپد. او کسی است که به طور خودجوش و داوطلبانه، پروژه درختکاری شرکت نفت اهواز را به ثمر رسانده است و هنوز هم در ۶۹ سالگی در نقاط مختلف کشور درخت می کارد.

به گزارش سلامت آنلاین، نه مثل خیلی ها به هوای خوردن دل و جگر و  جوجه کباب، آتشی به جان شاخه درختان می اندازد و نه بعد از پیک نیک، پسمانده زباله اش را در طبیعت رها می کند. او اهل اهواز است، یکی از گرمترین نقاط ایران و البته یکی از آلوده ترین نقاط آب و هوایی کشور. خلق و خوی او به همسر و فرزندانش هم سرایت کرده و همان قدر که او عاشق محیط زیست است، خانواده اش هم هستند.  سلامت آنلاین با او گفتگوی کوتاهی انجام داده است که در ادامه می خوانید.

این همه عشق شما به محیط زیست از کجا می آید؟

 محیط زیست، آزاری به من نمی رساند و خانه من است.  ۴۰ سال است که حتی یک تکه زباله هم روی زمین نینداخته ام. من حتی ظرف یک بار مصرف هم استفاده نمی کنم، چون می دانم چه آسیب هایی به محیط زیست وارد می کند. به نظر من طبیعت تنها جایی است که هر چه در آن بکاری، همان را درو می کنی. خوبی کنی، خوبی اش به تو هم می رسد، ضربه بزنی، باز هم ضربه اش را خود آدم می خورد. درواقع، بدی و خوبی در حق محیط‌زیست، دوباره به خودمان برمی‌گردد.

چطور شد که به فکر درختکاری افتادید؟

سال ۵۷ که برگشتم به ایران، تا چند ماه کار پیدا نکردم و بیکار بودم، اما بعد از مدتی وارد سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران در اهواز شدم و از همان موقع کارم را شروع کردم. به دو سال نکشید که وارد شرکت نفت شدم. هر چه درخت الان در شرکت نفت وجود دارد، همه را من کاشته ام. آن قدر علاقه داشتم که به جز باغبان که به فضای سبز رسیدگی می کرد، من هم در آبیاری کردن درخت ها کمکش می کردم. آن موقع که وارد شرکت نفت شده بودم، درخت زیادی نداشت، اما ظرف یک سال باغچه شهرک نفت تبدیل به یک باغچه نمونه شد و برای آن ۵۰ هزار تومان پاداش به من دادند.

۵۰ هزار تومان آن موقع فکر می کنم پول زیادی بود. چه کردید با این پول؟

بیل و کلنگ و شن کش و قیچی باغبانی خریدم.

به نظرتان چگونه می توان همه افراد جامعه را نسبت به محیط زیست حساس کرد؟

این که عده ای به محیط زیست رحم نمی کنند، به خاطر مشکل فرهنگی است. اگر روی فرهنگ درست کار می کردیم، محیط زیست این طور قربانی نمی شد. دو سال پیش با گروهی از طرف شهرداری رفتیم سیزده به در و ۱۰۰ نهال کاشتیم، به نظرم همه می توانند هر ماه این کار را انجام دهند. چاره حفظ محیط زیست، فقط فرهنگ سازی است. الان به نظر من بزرگترها بیشتر از بچه ها و جوانان این مساله را رعایت می کنند. چون برخی جوانان وقتی با هم سن و سالان خودشان هستند، وظیفه انسانی خود را در برابر محیط زیست فراموش می کنند. بنابراین باید از دوران کودکی به فرزندان خود آموزش دهیم که محیط زیست، دوست ماست و باید به بهترین شکل ممکن از آن نگهداری کنیم.

چگونه از صدمه رسیدن به درختان شهرمان، پیشگیری کنیم؟

اگر ببینم جایی پای درخت آهک ریخته اند تا بسوزد یا درختی را آتش زده اند، با شماره ۱۳۷ تماس می گیرم و اطلاع می دهم. برای هر کاری که انجام می دهم، کد رهگیری دارم. بعد معمولا سازمان محیط زیست برایم پیامک می فرستد که آیا مشکلی که گزارش کرده بودم، حل شده است یا نه.